| 個人檔案Fon: Wisdom shall lead t...相片部落格清單 |  工具  說明 |
|
Fon: Wisdom shall lead the way.Live the very moment. 16 February JLPT level 1ในที่สุดผลสอบภาษาญี่ปุ่นระดับ 1 ก็ออกซะที หลังจากเฝ้ารอจดหมายมาหลายวัน ไม่เสียแรงรอคอยเพราะแอบสอบผ่านด้วย ถึงคะแนนจะไม่หรูเท่าของปีที่แล้วก็ตามที Writing/Vocabulary 69/100 Listening 70/100 Reading/Grammar 176/200 Total score 315/400 (78%) พอได้กลับไปอ่านบล็อกที่ตัวเองเขียนไว้เมื่อปีที่แล้ว ก็พบว่ายังไม่ผ่านเป้าหมายที่ตัวเองตั้งไว้แฮะ เพราะบทสนทนาทั่ว ๆ ไปก็ยังฟังได้ไม่หมด แต่คิดว่าคันจิอ่านได้เพิ่มขึ้นเยอะทีเดียว ปีนี้เลยตั้งใจว่าจะพยายามดูหนังดูละครญี่ปุ่นให้รู้เรื่อง (ฝึก listening ว่างั้น) ถึงจะสอบผ่านแต่ก็ต้องเตือนตัวเองว่ายังมีอะไรให้เรียนรู้อีกเยอะ 31 January Japanese Thinking #1อยากจะเขียนบล็อกเกี่ยวกับความ ละเอียดของคนญี่ปุ่นมานานแล้ว มีหลายมุมที่อยากจะพูดถึง จะทยอย ๆ เขียนละกัน
วันนี้ขอเริ่มด้วยเรื่อง "ที่ฉีก" อาจจะฟังดูงง ๆ (คนเขียนเองก็งงก็นึกภาษาไทยไม่ออกเหมือนกัน) เอาเป็นว่าเวลาแกะ ซองพลาสติก เช่นซองขนม เราจะก็มองหารอยบากที่ทำไว้ให้ฉีกง่าย ๆ ซึ่งบางทีก็มีบ้างไม่มีบ้าง บางทีก็ต้องใช้กรรไกรตัดเอา แต่ที่ญี่ปุ่น แทบทุกอย่างจะทำไว้ให้เปิดได้ง่าย ๆ แถมบางทีรอยบากที่ว่านี้ไม่ได้มีแค่รอยเดียวด้วย แต่สามารถฉีกได้ตลอดด้านนั้น ๆ เลย ถ้ามีเขียนว่าฉีกได้ตรงไหน ถึงแม้มันจะดูไม่น่าฉีกออกสักเท่าไหร่ แต่ฉีกไปเถอะ รับรองว่าขาด ซองข้างล่างนี้เขียนไว้ว่าฉีกได้ตลอดแนวสีน้ำตาล
 หรืออย่างพลาสติกที่หุ้มขวด เค้าก็ยังอุตส่าห์ทำรอยประเป็นแถบเล็ก ๆ ให้ฉีกเปิดได้ง่าย  ซองจดหมายก็ยังอุตส่าห์ทำรอยประให้ เปิดแบบนี้ (อันนี้ไม่ค่อยเจอเท่าไหร่)  เรียกได้ว่าคนญี่ปุ่นเอาใจใส่แม้แต่ เรื่องเล็ก ๆ น้อย ๆ จริง ๆ  6 January ทำไมคนที่อาวุโสต่ำกว่าจึงต้องนั่งใกล้ประตูแต่ก่อนก็เคยอ่านหนังสือเกี่ยวกับมารยาทของคนญี่ปุ่น เค้าก็บอกว่าคนที่อาวุโสมากต้องนั่งไกลจากประตูที่สุด แล้วก็ลดหลั่นกันไป อาวุโสน้อยสุดก็อยู่ใกล้ประตูที่สุด ก็ฟังดูเป็นมารยาททางสังคมทั่วๆ ไป แต่เคยคิดไหมว่าทำไมถึงต้องเป็นอย่างนี้ (ตอน อ่านหนังสือเรายังคิดเลยว่า ปกติผนังตรงข้ามกับประตูจะมีรูปภาพตกแต่งแขวนเอาไว้ แต่ทำไมคนอาวุโสสูงถึงได้นั่งหันหลังให้รูปภาพ อดมองเห็นรูปภาพประดับเลย) วันนี้เพิ่งได้คำตอบมาด้วยตัวเอง (อาจจะช้ากว่าคนอื่นแต่ก็อยากเอามาแบ่งปันกัน) วันนี้ ไปกินข้าวกับคนที่บริษัท เราก็เข้าค่อนข้างเป็นคนแรกๆ ไม่ได้คิดอะไรมากก็เดินเข้าไปด้านในสุด แล้วคนก็เข้าตามๆ กันมาก็เลยเลยตามเลย โต๊ะก็เป็นโต๊ะสี่เหลี่ยมผืนผ้า ตอนแรกยังคิดเลยว่านั่งตรงนี้ตักอาหารยากแฮะ อยู่ไกลที่สุด แต่กลับกลายเป็นว่าคนที่นั่งกลางๆ โต๊ะต้องคอยตักอาหารให้เรา ทั้งๆ ที่เค้าก็เป็นเจ้านายเรา ส่วนคนที่อยู่ใกล้ประตูที่สุดต้องคอยเรียกบริกรให้ เวลามีคนอยากสั่งอาหารเพิ่ม ก็เลยเข้าใจตอนนั้นเองว่าคนที่อยู่ใกล้ ประตู จะถูกใช้งานมากที่สุด เพราะฉะนั้นจึงควรเป็นผู้ที่มีอาวุโสน้อยที่สุด จะได้บริการได้เต็มที่ 2 January ขยะ เรื่องที่ถูกมองข้ามขยะ ถูกมองว่าเป็นเรื่องไกลตัว ทั้งๆ ที่จริงแล้ว เราผลิตขยะอยู่ทุกวันจากการใช้ชีวิตประจำวันของเรา
เวลาไปซื้อของจากห้างสรรพสินค้าต่างๆ ถุงกระดาษ ถุงพลาสติกที่ได้มา มักจะมีเขียนไว้ว่าผลิตจากวัสดุรีไซเคิล
แต่เคยสงสัยไหมว่า ในเมื่อเราไม่ได้แยกขยะก่อนทิ้งเลย แล้วเค้าเอาอะไรไปรีไซเคิลเพื่อผลิตถุงเหล่านี้ คนไทยไม่มีนิสัยแยกขยะ เพราะไม่รู้ว่าหลังจากการทิ้งของเรา ขยะจะถูกนำไปทำอะไรบ้าง ซึ่งเป็นเรื่องน่าเสียดาย เพราะเราทิ้งกระดาษ หรือกล่องพลาสติกดีๆ รวมไปกับขยะเปียก ซึ่งทำให้กระดาษหรือพลาสติกเหล่านั้นเปรอะเปื้อนและนำไปรีไซเคิลต่อได้ยาก
โดยส่วนตัวแล้ว เป็นคนชอบแยกขยะก่อนทิ้งตั้งแต่ตอนอยู่เมืองไทย แต่ก็ทำได้แค่ระดับตัวเอง พอได้มาอยู่ที่ญี่ปุ่นก็เลยชอบระบบการแยกขยะก่อนทิ้งของญี่ปุ่น เพราะเรารู้ว่าขยะที่เราแยกไว้ จะถูกนำเอาไปรีไซเคิลจริงๆ
อยากจะให้เมืองไทยมีระบบรีไซเคิลที่ดี แต่จะรอหน่วยงานราชการก็คงอีกนาน ทั้งนี้ทั้งนั้น ทุกอย่างเริ่มจากตัวเราได้ อย่างน้อยก็แยกขยะในบ้าน ลองทิ้งขยะรีไซเคิลได้ในถุงใส แล้วหวังว่าคนที่มีอาชีพขายของเก่าจะมาพบแล้วนำมันไปใช้ให้เกิดประโยชน์ได้ 13 September งาน งาน งาน (FFT returns)เรื่องงานนี่บ่นเท่าไหร่ก็ไม่หมดเนอะ ช่วงว่างงาน(เท่าที่จำได้รู้สึกจะแค่อาทิตย์เดียวเมื่อเดือนพฤษภา)ก็รู้สึกเบื่อ แต่หลังจากนั้นก็มีงานตลอด จนรู้สึกว่าไม่ได้พักเลย จบโปรเจคเก่าเมื่อสองอาทิตย์ก่อน โปรเจคใหม่ก็เข้ามาทันที
โปรเจคเก่าเราทำเกี่ยวกับเรดาร์ที่ติดในรถยนต์ แต่ก็ไม่ได้ทำตรงตัวเรดาร์จริง ๆ ทำตรงระบบอื่น ๆ เช่นมอเตอร์, EEPROM, หรือพวกระบบ Fail Safe ทั้งหลาย
พอมาโปรเจคใหม่ลูกค้าก็ยังเป็นเจ้าเดิมแต่มาจากโกเบ (จะได้ไปเที่ยวโกเบซะที) ก็เกี่ยวกับเรดาร์อยู่ดี แต่คราวนี้จะได้ออกแบบตรงระบบหลักหน่อย ซึ่งก็คือ object recognization นั่นเอง ฟังดูคงจะงง ๆ ว่ามันคืออะไร พูดง่าย ๆ ว่า antenna ที่ติดอยู่หน้ารถก็จะส่งคลื่นออกไปแล้วคลื่นก็จะสะท้อนกลับเข้ามา ซึ่งฮาร์ดแวร์ก็จะทำการแปลง RF, Base Band (ฟังคุ้น ๆ เปล่า) แล้วสุดท้ายก็มาแปลง FFT
ผล FFT เนี่ยแหละที่เป็น input ของโปรแกรมเราในเฟสนี้ ซึ่งลูกค้าก็มี spec มาแล้วว่าจาก FFT จะต้องทำอะไรยังไงมันถึงจะกลายมาเป็นข้อมูลของ object เช่นพวกความเร็ว ความเร่ง ระยะทาง ตำแหน่ง power ฯลฯ หน้าที่ของเราก็คือออกแบบโปรแกรม(ขั้นนี้ยังแค่ออกแบบ ไม่ได้เขียนโค้ด) ที่มันจะทำงานได้ตาม spec ที่เค้ากำหนดมา
ก็เลยทำให้ได้รู้ว่าจาก FFT กว่ามันจะกลายเป็นข้อมูลที่ใช้งานได้ ต้องผ่านขั้นตอนยุ่งยากทีเดียว (ตอนนี้ยังรู้สึกยากอยู่เพราะอ่านไม่รู้เรื่อง)
การ design ไม่ใช่แค่อ่านภาษาญี่ปุ่นออกแล้วจะทำได้ เพราะมันมีสิ่งที่ซ่อนอยู่เสมอ อย่างเช่นขั้นนี้ต้องการ input อะไร เอามาจากไหน แล้ว output ของมันจะถูกเอาไปใช้ที่อื่นตรงไหนบ้าง แต่ที่สำคัญที่สุดและยากที่สุดก็คือภาพรวมของโปรเจค ต้องวาดภาพใหญ่ออกมาให้ได้ว่าโมดูลตรงนี้มี input/output อะไร ถูกเอาไปใช้ต่อที่ไหน เพราะการออกแบบโดยคิดถึงโมดูลเดียว โมดูลนั้นอาจจะออกมาดีแต่ output ที่ออกมาอยู่ในรูปแบบที่โมดูลอื่นเอาไปใช้ต่อได้ยาก เป็นต้น
ถ้าจะเปรียบเทียบ ก็ประมาณอารมณ์อ่านหนังสือสอบไฟนอล ไม่ใช่แค่อ่านหนังสือเข้าใจเป็นบท ๆ แล้วจะทำข้อสอบได้ ต้องอ่านทั้งเล่มเข้าใจความเกี่ยวข้องระหว่างบทด้วย
ที่รู้สึกลำบากใจอีกอย่างก็คือเรื่องของเวลา ที่มีเวลาแค่สองอาทิตย์ เท่าที่เป็นอยู่ตอนนี้เสาร์อาทิตย์ก็ต้องนั่งทำงานอยู่บ้าน เรารู้สึกว่าให้ทำให้เสร็จแบบมั่ว ๆ ก็ทำได้อะนะ แต่มันคงไม่ถูก 100% แล้วถ้าปล่อยให้ design แย่ ๆ ผ่านไป สุดท้ายก็เราเองเนี่ยแหละที่จะต้องแก้ให้มันถูกตอนไปเทสต์
สรุปก็คือคงจะยังต้องเหนื่อยกับงานไปอีกสามเดือนกว่าจนกว่ามันจะจบ...
|
||||||||
傳送私人訊息
告訴朋友
新增至 Live.com
新增至您的朋友網路
註冊通知|
|
